Volgen:
Pitou

Pitou 2018 | Naar de dierenarts

Het leven is helaas niet altijd rooskleurig.
Vandaag een iets minder leuk artikel over Pitou.
Mijn lieve kleine zwarte panter moest naar de dierenarts.


Pitou 2018 | Naar de dierenarts

Het ontdekken

Ik mag van geluk spreken dat ik verlof had, anders had ik het waarschijnlijk (nog) niet ontdekt. Het is bijna een maand geleden, op een donderdagmiddag. Ik kwam net thuis van een dagje shoppen. Zoals gewoonlijk was Pitou super blij toen ik thuis was: kopjes en knuffeltjes geven, samen naar buiten kijken, lekker snoepen, …. Maar een half uur of een uurtje later was het opvallend stil. Ik zocht waar Pitou was en vond hem op de vensterbank. Niets speciaal zou je denken maar hij deed hele rare bewegingen met zijn hoofd en als ik zijn naam riep reageerde hij niet. Hij was precies van de wereld.

Uit paniek begon ik hem te onderzoeken: zijn hoofdje, in zijn mond kijken, misschien iets aan zijn tandjes? Niets te zien. Ik aarzelde niet en belde direct de dierenarts op. Ik legde alles uit, maar aan de telefoon is het niet zo simpel. Ze stelde voor om het te filmen en het door te mailen. Zo gezegd zo gedaan. Ik vond het super vies om dit te filmen en het duurde precies een eeuwigheid om het op te laden en door te sturen via de laptop. Nog geen vijf minuten later kreeg ik telefoon van de dierenarts. Ze heeft het kunnen bekijken en zei dat het waarschijnlijk een erfelijke aandoening of epilepsie is…  Mijn hart brak in twee. Om zeker te zijn wat het was, legde ze een afspraak af voor de volgende dag om met Pitou langs te komen.

De aanval met zijn hoofdje duurde trouwens ongeveer een uurtje, daarna was het gedaan en heeft hij heel de avond geen last meer gehad.

Hup, naar de dierenarts

Super slecht geslapen, af en toe uit bed gegaan om te kijken hoe het met Pitou was. De ochtend liep verder normaal, geen aanvallen. Ik zette zijn vervoersbakje al vroeg klaar, legde er een handdoek in en zijn favoriete knuffel Alfred. Pitou was nieuwsgierig en ging er uiteraard veel te vroeg in, de deugniet. Ik had wel enorm veel stress, enerzijds wat de diagnose ging zijn en anderzijds om Pitou naar daar te krijgen. Ze zijn namelijk aan het werken in de straat: boren, machines,…. Enorm veel lawaai.

Te vroeg in het vervoersbakje, Pitou toch!

De afspraak was om tien uur dus ik vertrok al om kwart na negen voor de eventuele hindernissen (ik ga altijd te voet naar de dierenarts). Pitou jankte enorm zielig onderweg, vooral waar ze aan het werken waren. Maar al bij al viel het redelijk mee. Ik was alleen een half uur te vroeg bij de dierenarts… Dus wachten in de wachtkamer.  En Pitou? Die was super braaf, stil en uiteraard ook bang. Gelukkig mocht ik om kwart voor tien al bij de dokter.

Braaf, stil en bang!

Het onderzoek

Het onderzoek verliep goed. Pitou wou wel eerst niet uit het vervoersbakje komen, maar uiteindelijk is het gelukt. Er werden verschillende testjes gedaan om zijn reactievermogen na te kijken. Zijn oortjes, mondje, tandjes,… werden allemaal gecontroleerd. Alles bleek in orde te zijn, een hele opluchting. Het volgende dat moest gebeuren was bloed trekken. De dierenarts vroeg of ik wou gaan zitten (ik had liever bij hem gebleven…) en ze riep haar assistente erbij om pitou vast te houden. Eerst werd er aan pitou’s hals haar afgeschoren, hij liet dit goed toe.

Het leek allemaal goed te verlopen tot de naald in pitou prikte. Hij sprong omhoog, gewoon van het verschieten van het prikken van de naald. De dierenarts deed een nieuwe poging maar helaas weer mislukt. Ze riep nog een dokter erbij om pitou te helpen vasthouden. Er hingen dus drie vrouwen aan pitou zijn lijfje. Uiteindelijk lukte het maar er kwam geen bloed meer uit. Zucht. Dus de andere kant maar, terug haar eraf en terug prikken. Gelukt!  Na het bloedprikken mocht pitou terug in zijn vervoersbakje. Ik besprak met de dierenarts hoe het verder verliep. De testen waren goed en voor de bloeduitslag moest ik wachten tot maandag (vier dagen wachten!).  Onze trip naar huis verliep vlotter dan verwacht, Pitou jankte niet heel veel.

één van de kale plekjes aan de hals

Afwachten en weer een aanval

Toen ik Pitou uit zijn vervoersbakje haalde dacht ik dat hij kwaad ging zijn, maar nee integendeel. Hij gaf me kopjes en was super blij. Als beloning voor zijn braaf gedrag, gaf ik hem een zakje natvoer van gourmet. Ik was wel aan het stressen, want tot maandag wachten dat leek wel een eeuwigheid. Dat zijn vier volle dagen, wat als hij weer een aanval krijgt? Kijken hoe Pitou afziet?

De volgende dag, vrijdag, was het al zo ver. Pitou kreeg weer een aanval. Het duurde veel minder lang dan de vorige keer maar toch. Ik belde naar de dierenarts en zei dat hij weer een aanval had en dat ik hem niet een heel weekend wil laten afzien.  Ze zei dat ik nog twee uur moest wachten en als de aanval nog niet over was, moest ik terugbellen. Gelukkig ging de aanval over. De dierenarts belde zelf terug en ze zei dat ik iets van medicatie mocht afhalen voor het geval dat hij in het weekend een aanval ging krijgen. Een hele opluchting dat ik toch iets heb gekregen en niet nutteloos moet toekijken als hij een aanval krijgt.

Medicatie om het weekend door te komen

Gelukkig heb ik de medicatie niet moeten gebruiken. Hij heeft geen aanvallen meer gehad, een pak van mijn hart!

Eindconclusie

Maandag om twee uur mocht ik bellen voor de bloeduitslag. Zijn bloedwaarden waren allemaal normaal. Wat uiteraard goed nieuws is. Maar dat bevestigde langs de andere kant mijn vermoeden. Vanaf het begin van de aanvallen dacht ik dat het epilespie ging zijn. De dierenarts zei dat het hoogstwaarschijnlijk dat ging zijn. Hoe moet het nu verder? Dat hangt af van hoeveel aanvallen pitou krijgt. Ik moet alles bijhouden: waarmee krijgt hij een aanval en hoe lang duurt de aanval. Heeft hij meerdere keren per jaar aanvallen of snel op elkaar lopende aanvallen, moet hij medicatie nemen. Heeft hij maar twee keer per jaar een aanval dan is verdere behandeling niet nodig. Voorlopig heeft hij geen aanvallen meer gehad en ik hoop dat het zo blijft.

Mijn puberkatje

Hij heeft ondertussen weer het puberkatje uitgehangen,
maar dat vind ik niet erg want dan weet ik dat hij gezond is 😀 .
Print Friendly, PDF & Email
Delen:
Vorig artikel Volgend artikel

Dit kan je ook interesseren:

No Comments